Mexico, Mexihiiiiiiiiicoo!

Heey mijn lieve mensjes!

Ik heb besloten om toch (weer maar eens) verder te gaan met mijn blog, en om niet nog meer achterstand te kweken dan ik al heb, ga ik gewoon beginnen bij:

zaterdag 29 JANUARI 2011

Vandaag ben ik opgestaan om half zes 's morgens om aan mijn trip te beginnen! Ook Aman en Lotte waren opgestaan om mij uit te wuiven (bedankt nogmaals). Dan ben ik snel snel naar de trein gecrosst (en nee, de bus- en tramuren op de site van DeLijn kloppen echt niet met de werkelijkheid) en naar Brussel gereden. De vorige trein naar de luchthaven had vertraging, dus toen ik moest overstappen had ik chance en kon ik nog net de vorige halen in plaat van 500 jaar te staan wachten in de vrieskou. Ik was lekker op tijd op de luchthaven dus ik mocht nog 1,5 uur wachten en om het helemaal af te maken mochten we toen we op het vliegtuig zaten nog eens meer dan een uur wachten want er was iets mis met de 'starter' (vraag me niet wat, want hoewel de stewardess die de meldingen afriep duidelijk Nederlandstalig was, begreep ik er geen woord van (en dit lag niet aan de ingewikkelde woordenschat, maar wel aan de vrouw zelf)).

En toen konden we eindelijk vertrekken! Jammer genoeg vloog ik nu niet met KLM, maar met Delta en had ik geen prive-schermpje (jammer jongens, ik vind de accenten niet op dit toetsenbord, ik ben al blij dat ik de letters vind) om films enzo op te zien. Het eten was ook wel een pak minder goed dan bij KLM, en de stewardessen (die ene Belgische en de rest Amerikaanse waaronder een die dacht da ze Frans sprak, maar waar de Walen waarschijnlijk ook totaal niks van begrepen) waren niet echt supervriendelijk.

Wie dan weer wel supervriendelijk was, was de man van de douane die mijn paspoortcontrole deed in Atlanta. Vrolijk tetterde hij erop los, en ik moest toch wel hard lachen. Ik heb ongeveer 5 minuten met mijn vier vingers op het schermpje om vingerafdrukken op te nemen, gestaan omdat hij tegen een paar Duitsers aan het uitleggen was dat ze naar een andere rij moesten, maar niet iedereen, maar zij wel en hooooooo Duitsers waarom begrijpen jullie mij niet?? Verder had ik geluk dat mijn bagage deze keer wel in transit zat (danku Delta).

Door het uur vertraging dat ik met de vorige vlucht had opgelopen, moest ik nog maar drie kwartier wachten voor de gate van mijn volgende vlucht openging. En hoera hoera, ook deze vlucht had vertraging met het opstijgen! Er was iets mis met de motoren. Ondertussen was ik echt al heel moe en uitgeput, en ik was dan ook heel blij toen we afdaalden om te landen in Mexicostad. Net voor we de grond raakten, begonnen we ineens terug te stijgen, om vervolgens nog een half uur boven de stad te vliegen. Bedankt Delta Airlines voor de siteseeing, maar ik zou nu toch graag landen! Blijkbaar stond er nog een ander vliegtuig op de runway en waren we bijna gebotst (wakkere mensen, die Amerikanen).

Eindelijk op de luchthaven van Mexicostad! Maar uiteraard zit alles me nog steeds niet mee en kom ik de luchthaven uit net als iedereen weg is:(. BEDANKT MENSEN VAN DE MEXICAANSE LUCHTHAVEN DIE TEGEN MIJN VRIENDEN ZEGGEN DAT ER GEEN VLUCHTEN MEER ZIJN AANGEKOMEN TERWIJL DE DOUANE VOL STAAT.

Stiekem had ik daar dus niet op gerekend en wist ik ook totaal de ADO-centrale niet zijn. Slim als ik ben, ben ik dan maar naar het infopunt gegaan om het te gaan vragen. Ik moest de airtrain nemen om naar de andere kant van de luchthaven te gaan. Daar aangekomen zag ik meteen de centrale, jammer genoeg was dit niet de juiste (verrassing, oh, verrassing). Ik heb een ticket gekocht voor Villahermosa en heb een taxi genomen naar de juiste centrale. De taxichauffeur was gelukkig ook heel vriendelijk en ik werd weer een beetje vrolijker.

zondag 30 JANUARI 2011

Na een lang busreis waarbij ik eigenlijk goed heb kunnen uitrusten, kwam ik aan in Villahermosa waar David mij  stond op te wachten. Raul stond er niet, wat eigenlijk wel een beetje vreemd was. Ik heb hem dan maar gebeld, en bleek dat hij aan de luchthaven stond. Muy tipico jahwol. We zijn mijn spullen gaan afzetten bij hem thuis en daarna zijn we gaan ontbijten in Vips. En daar kwam Alex er al aan, die ik ook al bijna 2 jaar niet meer gezien had. Aangezien ik mij echt heel vies voelde, mocht ik mij uiteindelijk toch even douchen van Raul (yes). Daarna hebben we chocolade gegeten (uiteraard) en is David vertrokken naar zijn 'kot'. Raul, Alex en ik zijn naar het Centrum gegaan om armbandjes in verschillende vormpjes te kopen, zo van die soort die uitrekken, maar meteen terug in vorm schieten als je ze afdoet. Verder hebben we een perico gedronken met chile, wat echt zalig was omdat ik het echt warm had. Het weer is hier momenteel echt zalig, buiten in de namiddag, dan is het echt wel warm in de zon. En vochtig zoals altijd is het hier ook nog steeds. We hebben veel gewandeld en toen besloot ik dat we Paka moesten gaan bezoeken, die niet zo ver van het Centrum woonde, maar de wandeling was vermoeiend door de vochtigheid en warmte. Daar aangekomen moest ik meteen een sjaal uitzoeken van Paka's mama, als herinnering aan Mexico en de Mexicanen (precies of ik zou hen kunnen vergeten, haha).

Uiteraard deden we daarna wat we altijd doen bij Paka thuis: films zien. Tijdens de tweede film moesten we opeens naar de videotheek omdat hij nog films moest binnenbrengen. Later kwamen Rauls ouders Raul en mij halen om naar huis te gaan. Daar zag ik ook Ilene weer, Rauls zus. Ik kreeg avondeten (ei, hoera!) en ik was zo moe dat ik bijna op de zetel in slaap viel! Ik ben dan ook maar gaan slapen.

Jullie mogen Els allemaal dankbaar zijn, want door haar pushen ben ik toch maar weer aan het bloggen geslagen.

Tot over 2 weken!

Dikke zoen:)

X anke