Mexico, Mexihiiiiiiiiicoo!

MAANDAG 25/05/2009

Dan begint er nu een geweldig nieuw deel van mijn blog! Ik beloof dat ik zal proberen hem up to date te houden, maar mij kennende zal dat wel erg moeilijk worden.

Het is dus nog eens allemaal opnieuw begonnen: het afscheid nemen, het koffersleuren, het gecontroleerd worden en het vliegen. Maar deze keer was ons mama de enige die mij ging afzetten om 6.30 ’s morgens in de luchthaven. We waren er dus goed op tijd, want mijn vlucht zou pas om 8.15 vertrekken. De gate ging al open om 7.45, dus om 7.30 dacht ik dat het toch eens tijd ging zijn om door de controles enzo te gaan. Het was zeker tijd, want er stond een wachtrij van meer als een half uur aan de handbagagecontrole! Om 8.00 uur stond ik nog niet eens halverwege van waar ik vertrokken was. Maar gelukkig heb ik altijd goede ideeën en dacht ik dan: als ik het nu eens vraag aan zo iemand die al dichterbij staat? Dat deed ik dan maar en in nog geen 5 minuten was ik door de controle. Nu moest ik nog eens helemaal crossen naar de gate, die natuurlijk bij de allerlaatste was! Ik kwam uitgeput aan en hoopte dat het inschepen nog bezig was, maar het was nog niet eens begonnen! Nondepatatjes, al die stress voor niet. De vlucht had een halfuur vertraging, waardoor mijn vlucht van Amsterdam naar Houston in het gevaar kwam, want die vertrok nogal nauwaansluitend met de vorige vlucht. Ik spurt dus weer van het vliegtuig richting de volgende gate, maar eerst moest ik uiteraard nog staan wachten aan de paspoortcontrole. Ik moest dan ook nog eens dringend naar de wc. Ik kwam aan de gate aan toen het inschepen al begonnen was, maar omdat er zo’n lange rij stond ben ik snel even naar de wc geweest J.

Omdat we Amerika zouden binnenvliegen, was de controle nog eens strenger dan normaal en ik moest in een cabine gaan staan met mijn handen omhoog en dan zoefde er zo een ding rond mij om mij te scannen. Gelukkig was ik helemaal in orde en mocht ik inschepen.

De vlucht duurde zo’n 9 en een half uur. En we kregen best lekker eten, het thema van de maand was Afrika, dus kreeg ik koeskoes of wat het dan ook was. Dan nog een speciaaltje in het vliegtuig (dit geheel buiten het Afrika-thema): speculaasijs! Mmm… Echt superlekker! En zo typisch niet-Amerikaans. Dat was dus echt het beste deel van de hele reis, want voor de rest heb ik echt niet kunnen slapen en heb ik ook een pijnlijk achterwerk gehad.

Aangekomen in Houston dacht ik, nu heb ik EINDELIJK eens rustig de tijd om door de douane te gaan, mijn koffers opnieuw in te checken en in te schepen. Het plan was dus: eerst naar de wc gaan. Fout gedacht, bleek later. Er stond een menigte, maar dan ook een MENIGTE, klaar om door de douane te gaan. Ik zag de rest die bij mij op het vliegtuig zaten, nog net doorlopen richting bagageclaim, want zij waren de MENIGTE net voorgeweest.

Achja, gewoon wachten dan maar, ik had toch tijd genoeg. Na een uur (of misschien zelfs langer) kon ik eindelijk door de controle. Een vriendelijke mens hielp mij daar. En ze moeten uiteraard allemaal weten waarom ik naar Mexico ga, zo ook hij. Uiteindelijk kreeg ik dan mijn visum voor Amerika (hoera hoera!). Gek genoeg moest ik deze keer mijn koffers niet laten controleren, dat vond ik uiteraard geen enkel probleem J. Nu moest ik nog de juiste gate gaan zoeken. Maar, verrassing oh verrassing, alweer een controle, deze keer voor de handbagage. De mannen die hier stonden waren ook echt supervriendelijk. De eerste vroeg waar mijn begeleiding was. Ik verstond er natuurlijk niets van, en na de derde keer vragen kwam ik erachter dat hij dacht dat ik 15 ofzo was en waarom ik dan zonder begeleiding rondliep. Dan heb ik hem maar even duidelijk gemaakt dat ik toch al 18 ben. En de tweede wilde weten wat er op mijn T-shirt stond (zo die ene van ‘YO <3 TAB + QUE NUNCA’). Dat moest ik dan ook maar even uitleggen. Dit was eigenlijk de plezantste controle ooit, en daarna kwam nog iets leuker! Voor gate B (de gate die ik dus nodig had) moest je het treintje nemen! Superleuk is dat! De luchthaven is hier supergroot en de treintjes zijn echt fijn om in te rijden J. Na het treintje moest ik dan toch nog de halve luchthaven door en ongeveer drie uur te vroeg kwam ik aan de juiste gate voor mijn vlucht naar Villahermosa.

Drie uur en een stevige hoofdpijn later ging dan eindelijk de gate open. Ik was enorm blij met mijn plaats, ik zat namelijk helemaal links in het vliegtuig bij het raampje en er was geen vleugel om mijn zicht te belemmeren! We vertrokken toen de zon nog hard in onze ogen scheen. Ik probeerde wat te slapen om die vervelende hoofdpijn weg te werken en iets meer als een uur later leek dat gelukt te zijn. We konden nu onder ons alle lichtjes in Mexico bekijken, want ondertussen was het al pikkedonker. Na 2 en een half uur vliegen landden we op de luchthaven van Villahermosa. Eerst moesten we ons visum voor Mexico nog geldig laten verklaren, maar dat ging niet zo traag als bij de Amerikaanse controle (die moeten namelijk alles vijf keer controleren en vingerprints en een foto hebben). Ik koerste verder door naar mijn koffers (ik hoopte dat de chocolade niet gesmolten zou zijn) en stond uiteindelijk toch helemaal vanachter in de rij voor de bagagecontrole. De man die me de vorige keer die 26 dollar had laten betalen en daarna uiteindelijk had gezegd dat hij zich vergist had, stond er ook weer bij. Hij was (zoals altijd) supervriendelijk en vroeg zoals iedereen wat ik allemaal kwam doen. Toen ik aan de drukknop kwam (zo die ene die zegt of je bagage moet gecontroleerd worden of niet) zei die man die daar stond dat het gecontroleerd moest worden. Ik dus naar het tafeltje dat er stond, de kleinste koffer open en de eerste vraag was: ‘Wat is dit?’, terwijl hij mijn zakje distelzaad omhoog hield. Ja, leg dan maar eens uit hoe ‘distelzaad’ in het Spaans is. Dus ik wilde uitleggen dat ik dat had meegekregen voor een betere spijsvertering, maar wacht… wat is spijsvertering in het Spaans? Jongens toch! Dan heb ik uiteindelijk maar gezegd dat het goed was voor de gezondheid en dat het opgegeten moest worden met yoghurt. En toen was het in orde. Ze hebben gelukkig geen beslag gelegd op al mijn chocolade.

Eindelijk kon ik naar buiten! Maar er was één probleem, ik zag de uitgang niet! Er was een mens en die zei dat het langs ‘daar’ was, maar ik zag het helemaal niet! Bleek dat je naar die grote foto moest lopen en dat dat twee schuifdeuren waren die automatisch opengingen. Amai, als je dat kan zien, dan heb je wel goede ogen. Ik liep dus naar de grote schuifdeuren en er stonden maar twee mensen achter: Sammantha en Alex! Ze vlogen meteen op mij af en we konden niet meer stoppen met lachen. Daarna kwamen ook tia en Alma eraan gewandeld. Iedereen was erg blij me te zien. En het was enorm warm en vochtig. Tia vertelde dat de erge hitte pas sinds die dag was ingezet, want dat het ervoor nog redelijk meeviel. Tof hoor.

We gingen bijna naar buiten om naar huis te rijden, toen opeens veel meer mensen de luchthaven binnenkwamen! Carolina, Martha, Jorge, David en Gerardo waren net iets later dan gepland, maar wilden mij toch komen opvangen in de luchthaven. Al het luchthavenpersoneel keek een beetje vreemd op, met al die mensen  die gewoon gekomen waren voor mij J. Ik was echt superblij dat ze mij komen opwachten waren.

Thuisgekomen stond tio al klaar met het avondmaal: tamales. Maar ik had geen honger en dus at ik niet. Iedereen stelde vragen over hoe het allemaal was gegaan en hoe alles was in België. Maar eerst moest ik natuurlijk de chocolade bewaren in de diepvries en de koelkast. De Antwerpse Handjes waren een beetje kapotgegaan, maar er zaten er toch nog een paar hele tussen. Tio, tia en Alma vonden ze superlekker! De dinokoeken hebben het ook overleefd vermoed ik en de speculaas was nog VOLLEDIG heel, wat nogal redelijk een wonder was.

Hierna gingen we allemaal slapen, want iedereen was moe.

DINSDAG 26/05/2009

Na lekker uitgeslapen te hebben (hoewel daar eigenlijk niet veel van in huis is gekomen aangezien Adela per se de lakens in de kast in mijn kamer wilde ordenen TERWIJL IK DAAR NOG LAG TE SLAPEN), heb ik me snel gedoucht en omgekleed om toch nog even kort naar school te gaan. Iedereen was superenthousiast om me weer te zien! Ik ben nog snel mee de les TLR in het tweede semester gaan volgen, waar iedereen zeer verbaasd opkeek, omdat sommigen mij niet verwacht hadden J. Zo was er Carlos, die er blijkbaar echt mee had ingezeten dat hij geen afscheid had kunnen nemen, die was ook nog eens dolblij. En Erika, waarvan ik ook geen afscheid had kunnen nemen, wilde mij ook al niet meer laten gaan. De meester (Tito) wilde iets uitleggen over examens enzo, maar iedereen was zo afgeleid doordat ze mij terugzagen, dat het totaal misliep en er (zoals gewoonlijk) grote chaos ontstond, want iedereen wilde natuurlijk weten hoe alles was in België, en hoe het kwam dat ik toch terug was gekomen.

Na deze helse les was Samm speciaal weggelopen uit haar chemieles, zodat we in de cafetaria nog wat konden zitten kletsen en een noodlesoep konden eten. Na school gingen we met Edith, Caro, Samm, David, Jorge, Dedios, Idali en Yayo naar het huis van Yayo, want ze gingen ‘zogezegd’ huiswerk doen. Uiteraard kwam er niks van in huis en zagen we ‘Hitch’ en ‘Una Familia De Diez’, een tv-programma. Omdat ik en Samm honger hadden, bestelden we een pizza die we dan heerlijk opaten J. Wat is het toch leuk om zotte dingen te doen!

Tegen de tijd dat Samms mama mij thuis had afgezet had ik al een enorme slaap, zodat ik meteen gaan slapen ben, hoewel het nog maar 8 uur was.

WOENSDAG 27/05/2009

Eindelijk terug normaal naar school! De eerste les zag ik nog meer vrienden terug en het leek alsof ik nooit was weggeweest! Alles verliep zeer normaal en we hadden evenveel pret als altijd. Ik moest vijftienduizend keer mijn verhaal doen en dat was erg vermoeiend! Want ik was al wakker van 4 uur ’s morgens (misschien nog een lichtelijk gevolg van mijn jetlag). Iedereen was mij maar aan het uitnodigen om vanalles te doen tijdens het week dat nog ging komen, maar ik had echt al zoveel te doen! Ik kan uiteraard niet met iedereen tegelijk uitgaan J.

Na school hebben el Chino, Paco, Raul en ik de taxi naar de cinema genomen (jeej eindelijk terug naar de cine! :D ). We gingen naar Mehrino’s om er een burrito te eten!Wat had ik dat gemist! Met de beste vrienden een burrito gaan eten daar J. En het was nog altijd even lekker als altijd! Daarna gingen we dus naar de cinema (voor de duidelijkheid: de cinema en de Merihno’s zijn in hetzelfde gebouw, waar trouwens nog meer winkels zijn) en omdat ik geen gedubte film wilde zien, besloten we naar ‘Amar a morir’ te gaan kijken. Een gedubte film was het in ieder geval niet, maar het was een Mexicaanse film, dus hij was wel in het Spaans! Wat zijn we toch altijd goed bezig…

Na de film wilden Paco en el Chino nog even gaan spelen in het spelletjes-speel-ding, maar ik en Raul wilden naar huis. Dus toen ze Raul kwamen ophaalden, vroeg zijn mama of ze mij niet thuis kon afzetten, want dat wilde ze graag doen. Dan ging ik maar mee J.

Aangekomen thuis was het nog steeds ontzettend warm, terwijl ik daarvoor nog een mail die ik van mama heb gekregen (die ik dan op school tijdens de pc-les had gelezen omdat ik thuis nog even geen internet heb), gelezen had dat de luchthaven in Brussel gesloten was door de storm! Gelukkig zat ik toen al terug in het lekker hete Mexico, genietend met mijn lieve Mexies.

Nog meer goed nieuws: De dino-koeken hebben het ook weer overleefd. Ik heb nog even gecheckt of ze wel heel waren, en (wonder o wonder) ze waren nog superheel! En dan heb ik ook nog een boterham met speculaas gegeten, de Mexies weten niet wat ze missen, een leven zonder speculaas! Ookal staat er op het pak ‘speculoos’ (en toch is het speculaas!!).

DONDERDAG 28/05/2009

Omdat de mama van Raul iemand nodig had die ze kon opmaken voor haar examen, kwam ze mij ophalen ’s morgens. Ze had namelijk niemand gevonden die kon op dat moment en ik moet eigenlijk toch niet echt naar school, dus wilde ik haar wel helpen. Na het examen bracht ze mij helemaal geschminkt weer naar huis en vertrok ik naar het huis van Caro, waar de rest een filmpje aan het opnemen was voor filosofie. Ik nam mijn pc maar mee om even op het internet te kunnen. Het was echt enorm en enorm warm die dag, 45 graden! En geloof mij, zonder airco is dat onuithoudbaar! En omdat we moesten opnemen, konden we niks opzetten, geen ventilator of niks! Maar het was wel enorm leuk. En heet. Daarna bracht Gerardo mij naar huis.

VRIJDAG 29/05/2009

Op vrijdag ging ik dan nog maar eens naar school, waar ik niet meedeed aan de sportles (dat zou pas krankzinnig zijn met deze hitte), maar mee in de Engelse les van Raul zat. De leerkracht vond dat geen probleem, dus ik ook niet :D. Na school gingen we eten in Karukay, om de verjaardag van Cintia te vieren, die pas zondag jarig was. Maar ook vrijdag was het enorm warm, en omdat we met zoveel waren, konden we niet allemaal binnen zitten, dus zat ik buiten te zweten. Na het eten nam ik met Alex en Mine de taxi naar huis.

Ik moest mij al verder klaarmaken, want Rafa gaf ’s avonds een taquisa. Ik nam een taxi naar Davids huis en de taxist was echt enorm vriendelijk, hoewel hij vreemde conclusies trok. Ik was namelijk buitenlander (tot hiertoe het normale), maar dat zag je niet aan mij huidskleur, nee, het was te zien aan de vorm van mijn neus. Ok dan.

Maar ik moet wel maar 30 peso’s betalen in plaats van 35.

Aangekomen bij David zag ik Alondra nog eens terug, die zou ook meegaan naar de taquisa. Het was trouwend een leuk feestje, heel gezellig enal. Daarna gingen we nog even naar Davids huis en nam ik de taxi terug. Ik moest weer maar 30 peso’s betalen, dus ofwel is het tarief gedaald, ofwel heb ik gewoon geluk (volgens mij is het toch het geluk).

ZATERDAG 30/05/2009

Op zaterdag ben ik met tia naar de supermarkt gegaan en daarna heb ik haar geholpen met het eten te maken, want tia Nelly, Alicia en tia Olga zouden komen eten. Nadat het middageten gedaan was (zo rond 6 uur) gingen we ‘siesta’ slapen. Maar ik niet, want ik ging naar Paca’s huis. Eerst ging ik nog even langs de winkel om popcorn te kopen. En ik had alweer een vriendelijke taxichauffeur naar Paca’s huis, hij had ook al door dat ik geen Mexicaanse was (hoe raden ze het toch). Aangekomen bij Paca was David er ook al. We zaten op de computer en praatten wat, tot Oscar me belde en toen moest ik ook nog een halfuur met hem praten. En toen belde hij nog eens (en later toen ik thuis was nog eens). En later zaten we Guitar Heroe te spelen op Paca’s kamer en ik kon er niks van. En we hebben zo hard moeten lachen! Conclusie van dit alles: schorre stem!

En de airco was ’s morgens ook nog eens kapot gegaan, dus ik stierf de volgende dagen van de hitte.